IDFA/Alzheimer/ Still Alice

Alzheimer; vroeg of laat worden we er allemaal mee geconfronteerd.

Er is veel angst voor. De film First Cousin Once Removed op het IDFA wordt geroemd vanwege de poetische zeggingskracht.Alan Berliner volgde de aftakeling van zijn oom Edwin Honig; een hoogleraar/vertaler van Pessoa. Ook Berliner geeft aan een angst te hebben gehad voor dementie.De mooiste film over dementie die ik tot nu toe gezien heb is Iris;over Iris Murdoch en haar man. Wat betekent de dementie voor hun relatie, het verlies van identiteit?

Mijn eigen moeder kreeg een multi-infarctdementie,met goede momenten.Schrijnend. Ze had altijd gezegd: “Als ik dement wordt moeten jullie me helpen.”Drie weken nadat ik haar naar het verpleeghuis bracht stierf ze. ( blog;de laatste rit)

In de loop der jaren ben ik veel in verpleeghuizen geweest en heb de intrede meegemaakt van nieuwe benaderingen: validation, het maken van levensboeken; die handvaten gaven aan familie en personeel. Een schrijfmaatje van me maakt levensboeken met ouderen als vrijwilligerswerk. Lijkt me prachtig werk.Bij beroepsethiek was er steevast de casus: stel op jouw afdeling worden twee dementerende mensen  verliefd; de familie van de een vindt het wel goed en die van de ander verschrikkelijk. Wat doe je dan?De gesprekken daarover waren altijd heftig.

Mijn schoonmoeder werd 89 in een aanleunwoning bij de Dilgt in Haren. Als ik haar opzocht nam ze me steevast mee naar het Atrium, een soort eetzaal,ontmoetingsruimte. Elke dag zat ze daar aan de stamtafel. Ze kon veel vertellen over de oude mensen die daar rondliepen.Nergens wordt zoveel geroddeld als in zo’n bejaardenhuis.Ze bleef helder tot het eind toe.

“Deze week zijn er vijf  weggebracht”, zei ze eens, met een ironische ondertoon.Niet van angst gespeend.

Het zou me niet verbazen als ik haar gezien heb. De moeder van Herman van Hoogdalem,die fijnzinnige portretten heeft geschilderd van mensen met Alzheimer daar. Waar onder zijn moeder Marie.

Vanaf februari zijn de portretten te zien in het Drents Museum in Assen.( www.hermanvanhoogdalem.nl

“——————————————————————————————————————-

12-3-2015

Still Alice.

Ik zag de film; die raakt.

http://www.idfa.nl

still-alicejulianne

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op IDFA/Alzheimer/ Still Alice

  1. Th Balvers zegt:

    Hersenschimmen van Bernlef herlezen..

  2. jack pastoor zegt:

    @Laila: mijn computer doet een beetje raar en het kan zijn dat je dit berichtje deels een tweede keer ziet. Als dat zo is, wis er dan gewoon eentje wil je?

    ook mij heeft de film van Iris een enorme indruk gemaakt. Alzheimer lijkt mij werkelijk vreselijk, maar ik ken het eigenlijk alleen maar op (verre) afstand. Ik stond al erg jong op eigen benen en heb mijn ouders niet ouder zien worden, dus die hebben geen tijd gehad om te dementeren.

    Ik heb ook niet geleerd om te huilen. Dat leidde eens tot een discussie met en vriendin over het – volgens haar – bevrijdende effect dat huilen kan hebben – ze zei heeft – als gevoelsuitlaat. Ik bestreed dat. Ik had net geleerd mijn huilen een beetje los te laten – overigens zonder tranen of geluid – en vertelde haar dat als ik moest ‘huilen ‘ ik me daarna nog ellendiger voelde. Ze was het mordicus oneens met me.

    Nu terug naar je blog over Alzheimer:
    De enige ervaring die ik ermee heb is mijn begeleiding van die vriendin met haar vader naar een verzorgingstehuis waar haar beginnende dementerende moeder in zat. Die moeder kwam van de tweede verdieping aangelopen en kon ons zien over de balustrade. Ze was dolblij, hij gezicht opende helemaal en de zon scheen n haar ogen. De vader kon zijn geluk niet op. Het was en tijdje geleden dat ze elkaar werkelijk in de ogen hadden gekeken en liefdevol hadden vastgehouden. Hij snede vooruit de trap op en zij liep wat versneld ook naar de trap en naar beneden. Ze ontmoette elkaar op de trap. Tegen de tijd dat ze echter bij elkaar waren was de moeder haar heldere moment alweer kwijt en had ze geen idee wie tegenover haar stond.
    Het brak mijn hart en mijn vriendin was troosteloos.
    Huilen hielp niet.

    Nog steeds ben ik er niet uit of huilen (van verdriet) wel of niet oplucht, maar die ervaring doet me vermoeden dat bepaalde hartpijn zo erg is dat huilen niet oplucht, maar een laatste gedragsalternatief voor het gevoel van totale wanhoop is. Zo heb ik haar huilen en dat van haar vader in ieder geval geïnterpreteerd.

  3. jack pastoor zegt:

    Sorry voor de taalfouten. Voor de een of andere reden is dat een ruzie die de computer en ik hebben. Ik vermoed dat mijn keyboard het niet eens is met de bezuinigingen en begonnen is aan prikacties : -)

  4. Laila zegt:

    Bedankt voor de reacties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s