“we spraken riviertaal”

Eén van de mooste boeken die ik heb op het gebied van “streken”is Zeuvendaagse; wandelen met schrijvers door Drenthe. Fascinerend was het hoe Bart FM Droog met een hele groep schrijvers onder leiding van Jan Veenstra dwars door Drenthe liep door allerhande mij bekende plaatsen  en ontmoetingen had. Rutger Kopland,Ter Balkt,Vasalis ( in oud interview) Suzanna Jansen. Op het VK-blog waren de verslagen van de dagen te lezen. Sprankelend,ontroerend  en aangrijpend.Vorige week zag ik het boek als nieuwe aanwinst in de bibliotheek.( Een boek dat sterk de provinciegrens overstijgt,zei ik toen. Wat wil je ook: met 4 PC-Hooftprijswinnaars erin)

Marga Kool schreef Geen spoor in Westerbork:

geen voetafdruk

geen naklank van stemmen

niet een zweem van de geur van bonen of

soep

niet de nagalm quasi-vrolijk van koper

de trillende weemoed van ranke violen

geen spoor

van de hoest van een kind

de echo van een domme ruzie

het radeloos gefluister van liefde

het schorre verzwijgen van angst

alleen de wind en een meeuw

en overal om ons heen

stilte

Komisch vind ik de Drentse vertaling van Martin Koster van een beroemd Vasalis-gedicht. Sub Finem

En nou allent nog mar

’t lief los loaten-

de liefste en de kiender lopen laoten

allent nog mar ’t starke locht

’t rooie,zuvere van de late zunne

te zien,te volgen-en de eigen weg te goan.

’t Weur,’t hef west,’t is beurd.

Ik hou ook van streektalen. Amsterdams toen ik daar woonde, Limburgs van vakanties,maar het Gronings is me het meest vertrouwd,vanwege 10 bijzondere jaren dat ik er woonde en de dagelijkse nabije  tongval.Een directe no-nonsenstaal.”Nait soezn”en “Het is wel goud mien jong.”

Daar dacht ik zoal aan toen ik las over een gratis te downloaden gedichtenbundel van Gerrit Pleiter, in samenwerking met de IJsselacademie. www.waterhuisgedichten.nl

“De moedergrond vormt je identiteit”.

Het is een fraaie bundel met onder andere onderstaande foto, die Ochtend heet.Heel mooi vind ik het gedicht Waterhuis.

wij ademden thuis in spiegelbeelden

spraken riviertaal dachten als water

in de rietkraag overzomerde de roerdomp

achter de houtkachel hurkte de winter

in een stilte die zich niet liet wegen

op het getrippel na van muizen op de vliering

de houtworm klopte zich een schedelbreuk

in het tanig gebint van ons veerhuis

het dronken gezang van najaarsstormen

duwde deurposten scheef ontwrichtte de ramen

levens verstreken achter de zomerdijk

wuift geen moederwas meer aan de drooglijn

alleen de vlier herinnert zich een woonplek

de rivier praat dwars door mijn heimwee heen

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

8 reacties op “we spraken riviertaal”

  1. DagEnDauw zegt:

    Lijkt wel mijn prachtige “Tusseninland” … Raak gedicht.
    Het leest als thuiskomen.

    Dank je om dit te delen.

    – Dauw –

  2. svara zegt:

    heel mooi gedicht!!

    als je zin hebt misschien even een kijkje op mijn blog van vandaag 🙂

  3. Van Gogh zou het zo schilderen !

  4. laila zegt:

    Je hebt weer een puike bijdrage Simon. Ik kan nog steeds niet reageren.

    Van Gogh; ohja; de biografie wordt overal geloofd,maar het was me toch een dwingeland…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s