meisje met gans ( beelden 9)

Eén van de meest wonderlijke ervaringen in het leven vind ik  het selectieve van de waarneming.Je kunt tig maal ergens langskomen en het niet zien. Neem nu zo’n schooltje in mijn buurt. Dit beeldje van Maarten  Mooy staat er( 1965). Al jaren. Het is van savonniere steen, werd beschadigd en in 1986 door Tom Waterreus gerestaureerd.

Het wordt gezien als naturalistiche kunst. Het meisje is echt zoals het is. Niet vernieuwend.

Meisje met gans; een ongedwongen beeld van kind met dier. Het stadje waar ik tot mijn 18e woonde was de stad van de ganzenhoedster; een folkloristische traditie,die later in ere werd hersteld. Er zijn er teveel van geloof ik, van ganzen. Maar toevallig keek ik gisteren op de site van Wilde Ganzen. Ik was geimponeerd door de zwart-wit foto van een meisje van de laatste actie met als tekst zij heeft er OOK genoeg van.

Een schooltje met een beeldje in de buurt. En je hebt het niet gezien. Wonderlijk.

( nog één aflevering van de serie beelden en dan een weekje vakantie)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op meisje met gans ( beelden 9)

  1. Stefania zegt:

    Selectieve perceptie inderdaad iets heel wonderlijks. Ik kan ook jaren langs iets lopen zonder het te zien en dan ineens trekt het mijn aandacht. Wonderlijk hoe de geest werkt.

  2. laila zegt:

    Leuk dat je weer reageert Stefania.
    Ik kan me daar echt over verbazen. Vanmorgen heb ik er nog extra opgelet of ik onderweg details tegen kwam die ik nooit zag. Het waren er talrijke.:-)

  3. Aad Verbaast zegt:

    Inderdaad wonderlijk. Mooi beeldje trouwens.
    Wat me ook altijd heeft verbaasd is dat als je ‘de tourist uithangt’ je ogen wijd open staan. Weer thuis op het honk loop je alles in den blinde voorbij.

  4. laila zegt:

    Dag Aad,

    Precies; als je net thuis komt kijk je nog even met de ogen van de toerist,maar dat is snel over.
    Jammer.

    ( Ik heb net dat koppie op mijn prikbordje gehangen. Zo lief;-))

    • mooi verhaal Laila, de opmerking van Aad geeft ook het begin van een oplossing: nodig een toerist uit om bij jou te komen kijken, en je ziet zelf je eigen omgeving weer met frisse ogen, met die van de toerist/gast. Dit is niet een theoretisch doordenkertje, ik heb zelf praktisch vaak meegemaakt dat mijn nederlandse vrienden op bezoek in mijn nieuwe situatie mij weer attent maken op heel mooie dingen die ik ooit al wel gezien had maar weer was vergeten hoe mooi. Misschien is ‘selectief waarnemen’ niet het voor het eerst iets waarnemen maar ‘het opnieuw bewust waarnemen’, je hoort de klok tikken als je de tijd wilt weten, zoiets.

  5. spuit11 zegt:

    Maat er komen al zoveel indrukken op ons af, ik heb b.v. de grootste moeite met de rest van het verkeer in de gaten te houden, op mijn fiets. Als ik lopend naar mijn werk ga, zie ik opeens zoveel meer. Ik vind lopen steeds aantrekkelijker!

  6. svara zegt:

    Het is even zo wonderlijk dat het zo fijntjes is geregeld dat we gelukkig niet alles zien of in elk geval niet overal iets mee doen wat we waarnemen anders zouden we gek worden.

    Ik zou de achterkant en de zijkanten wel willen zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s