weerschilderij

Mijn oog was al bij deze foto blijven hangen.Een universeel beeld van afscheid,vandaag in Trouw bij een artikel over Meer Licht ( zie vorig blog)Beeld uit The long Goodbye van David Clearbout.

Hoe vaak heb je zelf niet zo gestaan of gekeken naar iemand die naar jou zwaaide. De weemoed van het afscheid.

Verrassend vind ik vandaag artikelen over de Nobelprijswinnaar van de literatuur 2011,Tomas Transtromer (1931) ,in meer dan vijftig talen vertaald. Wiens “De herinneringen zien mij”toegang verleent tot zijn gehele poetische oeuvre.

Transtromers werk was aanvankelijk aangeraakt door surrealisme maar ontwikkelde zich in de loop der jaren steeds meer tot een haast nonchalante praatkunst.Hedendaagse visioenkunst;dwars door de beelden van onze werkelijkheid gloeit een andere,sterkere werkelijkheid,maar het is steeds de mens die de realiteit mystiek ervaart.”

Ook een afscheid in het gedicht WEERSCHILDERIJ,een afscheid van de seizoenen.

De oktoberzee blinkt kil

met haar rugvin van luchtspiegelingen.

Niets rest dat herinnert

aan de witte duizeling van zeilwedstrijden.

Een barnsteenschijnsel boven het dorp.

En alle geluiden in trage vlucht.

De hieroglief van een hondeblaf staat

geschilderd in de lucht boven de tuin

waar de gele vrucht de boom te slim

af is en zich vallen laat

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op weerschilderij

  1. wat een woordkunst (rugvin van luchtspiegelingen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s