rwanda;dichterbij voor mij




Drie maal was Rwanda in mijn gedachten de afgelopen week.
Zaterdag las ik over het weer opbouwen van het hotel uit de film Hotel Rwanda.


Maandagmorgen kwam Rwanda even dichtbij.
Voor ik naar het werk fietste door het parkje moest ik een paar boodschappen doen en op de terugweg zagen we elkaar. Ben ( ik noem hem naar de schrijver met de mooie stem, waar we over spraken: Ben Okri)
De kleine zwarte man met de melancholie.
Hij was student en we spraken veel over zijn dorp in Rwanda, de vlucht,de studie aan de universiteit van Moskou.


Het was voor ik Sara ontmoette,uit Iran en ik had het plan om samen met hem te schrijven. Het lukte niet; hij was gesloten,bescheiden  en zwijgzaam.


We fietsten langs elkaar heen en groetten en opmerkelijk was dat ik op die vroege ochtend waar nog weinig mensen te zien waren,vijf minuten later, een zwarte vrouw tegenkwam met een kind in een wandelwagen. In dat zonovergoten parkje.


Bovenstaande foto komt uit Trouw van maandag en het gaat over ontwikkelingssamenwerking.Het zijn vrouwen aan het werk in Rwanda.


“Als je vrouwen eigenaar maakt van de lapjes grond zal de voedselproductie met 20 % stijgen en dat bevordert niet alleen de voedselproductie, maar ook veiligheid en mensenrechten“, zegt Elisabeth van Steenhoven, coordinator van het genderplatform Wo=Men.
Op bezoek bij de Tweede Kamer


Dit soort verhalen heb ik ook van ontwikkleingswerkers al vaak gehoord.We weten dat al jaren.  Waarom gebeurt dat niet ?


70 % van de boeren is vrouw en 65 % van de voedselbereiding wordt door vrouwen gedaan.


Speelt hier een gebrek aan visie?
Of ontbreekt de lef om vrouwen die “macht”te geven?


Volgens Elisabeth werken mannen en vrouwen wel samen maar worden vrouwen  ook steeds weer in ouwe rolpatronen gedrukt.


Een stijging van 20% voedselproductie. Gigantisch,toch?


Sinds ik Ben ken
is Rwanda dichterbij
voor mij.



nb
vandaag weer een artikel van één pagina van Joost Zwagerman over facebook, waar hij mee stopt.



Als je in het echte  leven interessante mensen als Ben en Sara ontmoet is die behoefte om je in het virtuele facebook te begeven er niet.
Gelukkig maar, vind ik.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op rwanda;dichterbij voor mij

  1. Christien Damman zegt:

    Goed stuk Laila. Ik heb een zeer grote hoed op van mensen die in ontwikkelingslanden werken. Misschien zijn het er te weinig waardoor het zolang duurt voor je alom resultaten ziet. Maar het gaat goed. Ik geloof in deze sterke vrouwen die weten wat nodig is.

  2. laila zegt:

    @Christien.
    Ik kom net weer uit de bajes.
    Verhalen gehoord over een zigeunerin.
    Goed voor tig blogs:-)
    Sterke vrouwen. Yep.

  3. laila zegt:

    Net een NOVIB-folder binnen.
    80% van de boeren zijn vrouw maar ze bezitten slechts 2% van het land.
    Wat doen die mannen eigenlijk,behalve bakkeleien?

  4. laila zegt:

    Mooi artikel van Femke Halsema vandaag over haar bezoek aan Afrika.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s