de laatste rit

Aan mijn arm strompelt ze naar de taxibus.Ik kijk naar de bomen en de wolken. Drie keer ben ik op en neer geweest met haar tassen. Van ziekenhuiskamer naar de bus, op weg naar haar laatste woonoord.
 
“Wat duurt dat lang”, zegt ze op haar gebruikelijke chagrijnige toon,die ik haar niet kwalijk neem. Je zult maar naar een verpleeghuis moeten.
Ik ga naast haar zitten en zie het nerveuze gestuntel van de chauffeur,die de sleutel niet kan vinden. Hij stapt uit, doorzoekt de zakken van zijn jasje,loopt het ziekenhuis in. Wij wachten maar.
“Dit is nog niet eerder gebeurd”,zegt hij en ik vraag me af waarom dat dan uitgerekend nu wel het geval is. Wil het lot de situatie nog even verlengen?
Na een half uur vindt hij hem,eindelijk,onder de stoel.
 
We draaien de snelweg op,waar het ongewoon stil is. Rijden langs de plaats waar ze vijftig jaar heeft gewoond. Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. De droefenis probeer ik weg te stoppen,wat maar half lukt. Ik voel  haar heup tegen de mijne,druk me stijf tegen het raam,maar haar hulpeloosheid blijft voelbaar.
Ik kijk uit het raam,kijk in de spiegel in de ogen van de chauffeur,die begrijpt wat er aan de hand is als ze weer wat voor zich uit mompelt. Mijn moeder,een intelligente maar o zo afstandelijke vrouw zit als een vogeltje in een kooitje.
 
“Is het nog ver?”,vraagt ze.
“Nee,we zijn er bijna,nog een kwartiertje. En je zult het er best naar je zin hebben”.
Wat moet ik anders zeggen? Het blijft stil,alsof we op een Amerikaanse route zijn beland.
“Beilen,Westerbork”,leest ze de verkeersborden.
Ik weet niet of dat laatste bord haar nog iets zegt. Vragen doe ik het niet.
Het motregent.
 
Het verpleeghuis ligt in een parkachtige omgeving. In de hal moeten we wachten en ik schrik van een arme vrouw die met haar babypop onder de arm naar de uitgang loopt.
We worden opgehaald,lopen door de gangen waar ik Het meisje met de parel aan de muur zie hangen.
 

 
Mijn moeder lijkt wel blij met de grote kamer waar twee bedden staan.
Op een van de twee,bij het raam,legt ze haar spullen.
Als we nog een sigaretje roken lijkt het of ze tevreden is. Of doet alsof.
“Ga maar kind,ik red me wel.”
Ik weet niet hoe snel ik door die gangen naar de uitgang kom.
 
Drie weken later loop ik er weer met mijn broer en zus.
Langzaam. Achter haar kist.
 
 
In 2002 verschenen in Trouw en
de bundel Ware verhalen,samengesteld door Ton Rozeman

http://www.shortstory.nu/

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

19 reacties op de laatste rit

  1. Peter Louter zegt:

    Droog verteld, maar ondertussen…

  2. Smokey Robbinson zegt:

    "Gelukkig" is een langer verblijf daar haar bespaard gebleven.

  3. demio zegt:

    Wat schrok ik, aan het eind van je verhaal. Had ik niet verwacht.
    Mooi geschreven.

  4. Aad Verbaast zegt:

    Filmisch en knap beschreven. Schokkend.

  5. galadriel zegt:

    ach laila…wat een hartverscheurend afscheid

  6. Thera zegt:

    Is dit al een tijdje geleden gebeurd? Je kunt het zo mooi afgewogen vertellen, zonder ook maar een vleugje opgeklopt sentiment, zodat ik als lezer met een brok in mijn keel zit.
    Mocht het wel van recente datum zijn, dan wens ik je veel sterkte, liefde en wijsheid bij het verwerken van het afscheid.

  7. kuifje simon zegt:

    Snerpend !

  8. laila zegt:

    Aan allen.
    2002.
    Het staat er onder.
    Ze heeft het niet slecht gehad in die korte tijd.
    Ze was vaak vrolijk, weer onder de mensen.
    Er was een goede aktiviteitenbegeleider, toevallig een student van mij ( Ik kom haar nog wel eens tegen. Ze werkt nu als MW in het Van Mesdagasiel)
    Euthanasie,waar ze een voorstander van was,is haar bespaard gebleven.
    Dank voor de reacties.

  9. jeg_synes zegt:

    hoe vaak gaat het niet zo? Uit hun oude vertrouwde omgeving gerukt, zonder hun eigen spulletjes en dat kan het snel bekeken zijn…..
    maar gelukkig heeft ze nog een paar prettige weken gehad….
    kort en bondig geschreven….jij had het er ook moeilijk mee…
    jeggroet

  10. Geroma zegt:

    Indringend, Laila….met een toch nog onverwacht einde……..

  11. Thera zegt:

    Ja, nu zie ik het ook staan, gepubliceerd in 2002. Mijn enige excuus voor mijn onoplettendheid was de indringende en pakkende wijze waarop het is geschreven en waardoor ik van mijn stuk was gebracht.

  12. Johan HvD zegt:

    Ach, laila, dat is zeker zwaar.

  13. Glaswerk zegt:

    @Laila: Ingetogen geschreven maar ook indringend.

  14. laila zegt:

    Lief;die reacties.
    Op naar 20 november.
    "Nederland schreeuwt om cultuur":
    "Terwijl we kunst nodig hebben. Om de verwondering te voelen,om te worden herinnerd aan dat wat groter is."
    Nazmiye Oral,column in de VK vandaag.

  15. demio zegt:

    Laila, het blijft, ook na herlezing, een indringend en mooi geschreven verhaal. Bedankt voor je bijdrage aan deze VKblogdag. Groetjes, Demio

  16. Sjon Mulder zegt:

    Alsof ze haar eigen einde heeft kunnen beïnvloeden. Erg pakkend geschreven. Tranen in mijn ogen.

  17. laila zegt:

    Verrassend ; jouw reactie hier Sjon ( jouw oma)!
    Acht jaar geleden, maar door het "ophalen van dit verhaal"weer scherp in het geheugen.

  18. athy van meerkerk zegt:

    er is moed voor nodig om oud te worden

  19. Ingrid van den Bergh zegt:

    De machteloosheid, moedeloosheid, zeer aanwezig tussen de regels.
    Ja, oude bomen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s