de ondergang van abraham reiss/ 16 mei ’16Nieuw:Nationaal Holocaust Museum


 
Dat zal hem zijn, rechts op het schilderij, Abraham Reiss, bij de trein.
 
Ik schrok ervan toen ik er over las van de week.( in VN)
Jeroen Krabbé, wiens halve familie in een kamp in Polen is vermoord. Ik wist het niet van hem.
 
Na de opnames van De ontdekking van de hemel in Auschwitz durfde hij er pas alleen naar toe.
“Na de opnamen ben ik er alleen naartoe gegaan. Ik liep door die eindeloze uitgestrektheid,raakte overstuur, maar wist: hier moet ik iets meedoen. Daar ligt de kern van De ondergang van Abraham Reiss.”
 
“Mijn joodse moeder heeft een boek met foto’s van haar vader nagelaten en een schoenendoos met brieven, die ik allemaal heb gelezen.Ik heb dat verleden geleefd.
Ik heb mijn grootvader als het ware als acteur geleefd voor ik hem ben gaan schilderen.”
 
Deze week ga ik weer naar mijn schoonmoeder van 89 om het laatste stuk van het boekje met haar te bespreken,dat we samen maken. Met fragmentjes van liedjes van Ede Staal.Voor intern gebruik, als herinnering, maar ook als klein monumentje voor haar. Ook in haar leven heeft de oorlog verwoestend gewerkt, als partner van een getraumatiseerde grenadier. Ik zie er tegenop,want er zijn veel zwarte
bladzijdes en die hoeven niet allemaal weer opengeslagen te worden.
Men heeft het altijd over de oorlogsveteranen, maar wat betekent het om de vrouw van één van hen te zijn?Van zo’n getraumatiseerde veteraan, waarbij het zwijgen en de onverwachte uitbarstingen soms voor een haast ondraaglijke spanning zorgden, die regelmatig  als een verstikkende deken over een familie heen gelegd is.
Van haar levenskracht kan ik wat leren.
 
In de psychogeriatrie worden al jaren Levensboeken gemaakt,als er nog tijd voor is. “Albums met veel plaatjes”, om als communicatiemiddel te dienen met het dementerende familielid. Natuurlijk zijn er ethische kanten aan zo’n boek.Toen ik mijn moeder  naar een verpleeghuis bracht ( multi-infarctdementie) nam ik me voor zo’n boek met haar te maken. Het was niet meer nodig.
 
Ik heb bewondering voor dit “pijnlijke”project van Jeroen Krabbé, wiens schilderijen vanaf 6 september te zien zijn in de Fundatie in Zwolle
 
“Deze reeks schilderijen maken de doorgaande lijn zichtbaar. Mijn kleinkinderen zien het verhaal van hun betovergrootvader. Er is één persoon uit het verleden teruggetoverd.”
 


Het nieuwe Nationaal Holocaust Museum opent met deze werken van Jeroen Krabbé.

http://www.jhm.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

17 reacties op de ondergang van abraham reiss/ 16 mei ’16Nieuw:Nationaal Holocaust Museum

  1. renelouman zegt:

    Indrukwekkend

  2. laila zegt:

    Vind ik ook rene

  3. laila zegt:

    en ik vraag me ten zeerste af

  4. laila zegt:

    waarom niemand anders

  5. laila zegt:

    de moeite neemt of het lef heeft om te reageren.
    Of past deze bijdrage, waarin ik zeker ook iets van mezelf laat zien niet in de komkommertijd?
    Het blogklimaat wordt er niet aangenamer op.
    Toch maar stoppen?

  6. Christien Damman zegt:

    Ik denk dat ik niet perse lef hoef te hebben om te reageren. Je kunt lezen, beamen en stil worden.
    Oorlogsveteranen en hun vrouwen, vrouwen die altijd in de schaduw staan en leven van die held, die held die het vaak er moeilijk heeft en zich misschien wel af reageert op haar die hem lief is.

  7. laila zegt:

    Dank voor je reactie Christien.
    Zelf vind ik reacties/feedback aangenaam. Als niemand dat doet lijkt het of je genegeerd word en dat is het ergste dat mensen kan overkomen, heb ik weleens gehoord.
    Het project van Krabbé, negen schilderijen, maakt op mij veel indruk.
    Wat betreft dat laatste.
    Veel vrouwen van veteranen hebben zelf de handen uit de mouwen moeten steken, denk ik en als mantelzorger bij zo’n veteraan ben je je levenlang ook een soort verpleegster.

  8. Frans Muthert zegt:

    Maak je geen zorgen Laila, je wordt niet genegeerd.
    En stoppen moet je al helemaal niet.
    Ik lees je blogs zeer regelmatig. Ze gaan altijd ergens over.
    Sowieso val ik meer op blogs die het twitterniveau ontstijgen.
    Misschien in dit verband ook wel aardig: Ik heb nog stage gelopen bij Maarten Krabbé, de vader van Jeroen. Hij sleet z’n tijd als tekenleraar op een mavo want er moest brood op de plank. Maar was een kunstenaar. Zag ik. Als leek.

  9. laila zegt:

    Wat ben ik blij met deze reactie.
    Je reageert bijna nooit en dat maakt op een gegeven moment onzeker.
    Moeten ze me niet?
    Dat zijn gedachtes die mensen dan, over het algemeen krijgen. Ik ben daar geen uitzondering op.
    Boeiend; les van Maarten Krabbé.
    Een aparte familie. Zoon, stond vanmorgen weer met foto in de krant.
    Hij help mensen met grote schulden. Een heel andere tak van sport.

  10. Gus zegt:

    Laila, soms is het ondoenlijk om overal te reageren. Vandaar dat ik flink wat ‘avatars’ heb weg gehaald.
    Maar ja, dan vergeet je weer waar je eigenlijk even had willen kijken.
    De 2e oorlog, ik denk dat onze generatie er nooit meer los van komt.
    Wat Jeroen gedaan heeft, Auschwitz bezoeken, ik zou het nooit kunnen.
    Dachau…zelfs Westerbork.
    Het Anne Frankhuis, ik zou me een peeping-tom voelen.
    Te erg wat daar gebeurd is allemaal.
    Begrijp me goed, ik kijk niet neer op mensen die daar wel heen gaan.
    Maar…Ik denk je me wel begrijpt.
    Ja, je genegeerd voelen. Ik had het er laatst met Pierra over.
    Ze vond het zelf een heel naar gevoel.
    Je doet je best om een goed stuk te schrijven, onderbouwd enz en dan reageert er nauwelijks iemand.
    Maar 1 ding, wat nog vervelender is, dat is als mensen je stukje niet begrijpen.
    Mie oh mai, dat is horror :-)))
    Of alleen het begin lezen en hun mening klaar hebben.
    Je bent dus bezig met een boekje, take care!
    Let op de details, die zijn zo belangrijk.
    Hartelijke groet.

  11. A C T U A L I T Y zegt:

    Whats in a Name….
    R E I S S ……………..
    Je haren Reissen
    ten Bergen belsen
    Laten we elkaar maar
    Omhelzen………………..

  12. laila zegt:

    @Gus.
    Begrijpen en begrepen worden; erg belangrijk en dat valt niet altijd mee via internet.
    Je lacht om de horror;-)
    Deed Verhoeven ook, begrijp ik. Al lijkt het meer op schel fluiten in zijn actiefilms.
    Vandaag en aardig stuk hierover in Trouw.De columnist gebruikt daarbij De achterkant van zomergasten ( George Schouten) als bron.
    Paul Verhoeven projecteert zijn wezen op een gordijn en als dat opzij geschoven wordt ziet hij een ijspriem.
    Toon Hermans daarentegen een ballonnetje dat danst in de wind.
    Gewoon een kwestie van conditionering,toch?
    Je kunt ook drummer worden om de "boze geesten"te verjagen;-)
    @actuality.
    Ik ben toch meer van de liefdevolle gepaste afstand.Ha.

  13. laila zegt:

    VK-magazine is er weer met een groot interview met Jeroen Krabbé

  14. ZWOLLY WOOD zegt:

    Mooi blog hoor laila.
    In de zomer is het altijd komkommertijd op het blog. Ik ben zelf mijn postings ook sterk aan het reduceren.
    Met wie onderhoud jij intensief blogcontact….of is dat ook zeer diffuus.
    Het bloggen an sich vind ik wel een echte uitvinding hoor: je hebt zomaar contact met mensen uit andere steden en landen; je kunt zomaar je geestdriften kwijt….prachtig proces.

  15. laila zegt:

    "Met wie onderhoud jij intensief contact?"
    Waarom vraag je dat?

  16. laila zegt:

    En groot interview, met afbeeldingen, metJjeroen Krabbé vandaag in Trouw.
    ( Ook Abraham de Swaaan)

  17. laila zegt:

    OOk in De Stentor en foto in NRC.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s