Sien

Ik zie ze lopen bij het raam, waar ze gaan van donker naar donker.*
De mannen met petten, met hoeden, blootshoofd, rillend van de kou.
Klandizie;een beetje wamte kunnen ze krijgen want ik moet eten. Mijn kind en ik en de tweede die ik kan voelen. Kleine schopjes in de buik. Vader onbekend.
Zou het die dikke man zijn geweest die pompend lag te hijgen of die soldaat, die niet wachten kon tot ik me uitgekleed had en me van achteren nam, alsof ik een hond was. Ach wat doet het er toe. Als het kind maar gezond is.

Mijn longen voel ik piepen als ik  opsta om hout in de kachel te gooien. Tuberculose zei de dokter en we hebben geen medicijnen
"Sien, waar zit je", hoor ik Vincent roepen van beneden en ik ben blij dat hij er weer is. Deze grillige man, met zijn wilde rossige haardos, die zich over me wil ontfermen. Medelijden is het; dat voel ik wel. Hij houdt niet echt van me, kan alleen maar aan schilderen denken.
"Ik heb Theo meegenomen, hij is de enige die nog met ons te maken wil hebben."
De blik in zijn ogen is verwilderd en bedroefd als hij samen met Theo de kunsthandelaar de kamer binnen komt.Hij ziet er heel anders uit,draagt een prachtig pak en een hoge hoed.
Nieuwsgierig kijkt hij me aan als hij me een hand geeft.
"Ik ben Theo Van Gogh,de broer."
"Sien", zeg ik en ik peil zijn ogen die verraden dat hij op me neer kijkt,die me niet kunnen
zien zoals ik echt ben. Dat kan bijna niemand ,ook Vincent niet.
Ze denken zeker dat ik er lol aan heb, aan de prostitutie,maar dat is niet zo. Er is geen geld en geen werk,dus heb ik geen enkele keuze.Voor de kerk wil ik mijn hand niet meer ophouden,snds de kapelaan handtastelijk werd. De schoft.Dan maar liever eigen baas en mijn geld verdienen met handtastelijkheden.
"Er is een tekening verkocht, je kunt rustig thuis blijven", zegt Vincent.
Theo haalt een fles tevoorschijn en we drinken een glas jenever. Verwarmend.Druk praten de mannen over de nieuwste tekeningen van Vincent en hoe ze aan de man te brengen, maar Vincent is er niet echt bij, zie ik. Zijn ogen staren naar onbekede vertes.
"Theo, ik heb een tekenknuist en ik ben dolblij dat ik zo’n instrument aan ’t lijf heb", zucht Vincent omdat zijn hoofd niet naar geld staat.
"Kom Vincent, we moeten eens gaan, ik wil je aan Breitner voorstellen", zegt Theo even later.

Samen stommelen ze de trap af mij achterlatend met een sigaar en bij het raam zie ik ze weer lopen, de mannen, tussen donker en donker.

Jaren later zal Sien, die anderhalf jaar met Vincent heeft samengewoond zich in de Schelde verdrinken.

nb.
Ik schreef dit verhaal een paar jaar geleden bij dit schilderij.
Ik vind het wel passen bij de tentoonstelling:
Kleuren van de nacht vanaf 13-2 in het Van Goghmuseum

De regel: ik zie ze gaan, tussen donker en donker komt van een ets van Ans Wortel.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

11 reacties op Sien

  1. Catharina zegt:

    De tekening komt nog meer tot leven.

  2. maria zegt:

    De tekeningen van Van Gogh zijn aangrijpend en naturalistisch; ik zag veel daarvan een paar jaar geleden in Den Haag in het Gemeeentemuseum.
    De kleuren van de nacht, komt dat ook in Nederland? Wat goed, ik dacht dat het alleen in New York te zien was.
    Verhalen bij schilderijen, een zeer goed idee.

  3. kuifje simon zegt:

    Mooi. Ken je Sien ook uit het boek "Vincent, een leven in brieven".
    Prachtig boek trouwens

  4. laila zegt:

    @catharina.
    Dank je.
    @maria.
    Het is het realisme dat je ook aantreft bij Emile Zola waar ik ook van houd.Het verdiepen in die tijd ,omstreeks 1880, boeit me ook.
    @kuifje simon.
    Verschillende boeken over Van Gogh heb ik maar dat brievenboek nog niet.
    Het had niet veel gescheeld of hij was met haar getrouwd, ondanks de tegenagumeten van Theo. Hij moest echter vlak voor de geboorte van het kind naar het ziekenhuis ivm gonorroea en kwam daar op andere gedachten.

  5. kuifje simon zegt:

    Het boek " Vincent van Gogh, 1853 – 1890, een leven in brieven" uitg. Meulenhoff.
    Ben je net als ik ook zo’n Zola – fan ?

  6. Mostafa zegt:

    Een kop hakken liever dan tekennen of schilederen, zei ooit een beeldhouder tegen me, tewijl hij aan het hakken was.
    Teon ik deze tekst las dacht ik meteen naar die nare onschuldige woorden van die kunstenaar.

  7. Ramirezi zegt:

    De tekening en je verhaal hebben allebei dat droevige…

  8. Mostafa zegt:

    Werd toen in dit land ook wiet gerookt? want kunst en wiet is van alle tijden, natuurlijk niet altijd.
    Ik hou van het werk van die overleden Nederlandse schilder, vergeet zijn naam, maar hij is bekend met zijn 4 echtgenoten.
    4 vrowuen en nog een bekende schilder te zijn, vond ik bijzonder uniek.

  9. laila zegt:

    @kuifje.
    Mijn onderwerpkeuze was een beetje door nostalgie ingegeven. Dit weekend bekeek ik 15 mappen van 15 jaar schrijfgroep, waar nu zo’n beetje een eind aan komt. Dit verhaal is uit 2004.Ik zal het missen. Alleen schrijven heeft zijn nadelen.
    @Rami.
    Dat klopt. Het leven heeft veel droevige kanten.
    Zola las ik graag maar dat is al een tijdje geleden.Reactie is geredigeerd

  10. Gus Bolden zegt:

    Rough times toen.
    Als ze had geweten, dat ze zo wereld bekend zou worden.
    Goed geschreven, goed inlevingsvermogen.
    Ehm, in je uppie schrijven heeft ook z’n voordelen, je wordt n.l. niet meer beinvloedt door anderen.
    Waar bij ik zeker niet wil zeggen, dat (vermits opbouwend) kritiek slecht is.
    Schrijversclub, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.
    Ga gewoon lekker door, en de contacten die je hebt, laat het ze lezen.Reactie is geredigeerd

  11. laila zegt:

    @Gus.
    Je bent een lieverd.
    Het is een schrijfgroep waar ik medeoprichter van ben. We hebben veel georganiseerd en de laatste tijd gewerkt aan langere verhalen. Eén van de maatjes gaat emigreren. Hij heeft een prachtige novelle ( 75 blz. ) geschreven over een voorouder waar ik nog iets mee wil doen.
    En net op het moment dat je denkt dat het leven je bovengemiddeld ‘bij de poot heeft" en je overspoeld wordt met zelfmedelijden gloort er weer iets.
    Een kleine uitgever heeft het Sara ( vluchtelinge) manuscript gelezen, er een nachtje over geslapen en wil er iets mee.Lees ik net in mijn mailbox.
    Gossie; dat zal toch niet waar zijn?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s