angela ( 10 december Rechten van de mens/het kind)

“Typhusleier”, hoor ik haar roepen tijdens de rondleiding door Huize A.
De beruchte gesloten inrichting voor meiden, waar Rob als groepsleider werkt overtreft mijn stoutste verwachtingen. Precies een gevangenis. Het nieuwbouwpand met vleugels wordt omzoomd door vijf meter hoge hekken en bij binnenkomst moet ik een identiteitsbewijs laten zien.

Ze ziet er leuk uit, Angela, met hoge laarzen onder een spijkerbroek en blonde rastavlechtjes. Een meisje met een bewogen leven waar menigeen in tachtig jaar niet aan toe zal komen.
“Het is de schuld van mijn vader dat ik hier zit. Ze hebben me opgepakt in Utrecht toen ik weer eens weggelopen was. Met drugs en drank probeerde ik de ellende te vergeten, maar de politie had me te pakken. Ze behandelden me als een crimineel.
naam: Angela.
leeftijd:15 jaar.
woonplaats:geen.”

Als een derderangs toneelspeler imiteert ze een barse bromsnor.
Ze slaat haar felle ogen neer als ze vertelt wat er gebeurd is, waarbij ik de indruk krijg dat ze me een verhaal moet vertellen, want ze gooit het er uit.

“Ik was gevlucht voor die ouwe, met handen als kolenschoppen en een kegel van hier tot gunder. Altijd aangeschoten. Als ik uit school kwam dan knikte hij met die geile kop en dan liep ik als een lam voor hem uit naar boven. Wel drie keer per week. ‘Mijn meissie’, zei hij altijd en ik vond hem wel lief, maar ik wilde niet. God, wat voelde ik me vies. Mijn moeder keek me altijd met zo’n vuile kop aan. Ik weet zeker dat ze het wist. Ze vond het wel makkelijk, dan hoefde zij niet. De eerste keer dat ik wegliep was ik dertien, ik ging naar een vriendin, maar hij haalde me op.
Sloeg me in elkaar.
‘Je komt weer thuis slet’, zei hij,’en als je weer wegloopt breek ik je de poten.’
Wat was ik bang voor die klootzak.

Rob spreekt  haar rustig toe en vertelt dat we verder moeten. Ik word rondgeleid door lege gangen, ik zie bezoekersruimtes met kale muren om de kans op het binnensmokkelen van drugs te verkleinen en om te voorkomen dat de meiden ergens mee  gooien of zichzelf  bekrassen. Het meest schrik ik van de kamers, cellen met dikke deuren , met luikjes erin, die ’s nachts op slot gaan. Voor meisjes van vijftien jaar.

“Als er ’s nachts iets is, blijven we in de deuropening staan’, zegt Rob , “om te voorkomen dat je beschuldigd wordt van misbruik.’

Na de rondleiding spreken we met de praktijkbegeleider, die erg lovend is over Rob. Zij vertelt dat hij jaren in de horeca heeft gewerkt, zelfs een eigen zaak heeft gehad, maar niet zakelijk genoeg was. Hij vindt dit werk prachtig, vooral als hij ziet dat een meisje weer opknapt, weer een beetje in mensen vertrouwt.
“Zijn enige fout is dat hij eigenwijs is, zegt de praktijkbegeleidster, als we in het team iets besloten hebben wil hij daar nog wel eens van afwijken.”
Rob grijnst breed, hij is zich dat wel bewust en ik moet glimlachen, want de praktijkbegeleidster komt op mij over als van een erg degelijke soort. Zo iemand die weinig water bij de wijn wil doen of nee, meer zo iemand die er niet tegen kan gezichtsverlies te lijden. Ik stel me voor hoe ik zal zijn als ik daar moet werken.

Angela zit voor zich uit te staren als we terugkomen in het dagverblijf.
“Ik hoef niet naar gym, want ik heb last van mijn keizerssnee.”Ik moet haar verbijsterd hebben aangekeken, want ze schiet in een nerveuze lach en vertelt dat ze een maand geleden bevallen is van een jongetje.
“Hij is meteen naar een pleeggezin gegaan”, zegt ze op een toon alsof ze een nieuwe spijkerbroek heeft gekocht. Haar ogen laten wat anders zien.
De ellende die ik daarin zie doet mijn hart krimpen.
“Het ging maar door met mijn vader, ik werd er ziek van en besloot weer weg te lopen. In Utrecht is het goed hadden ze gezegd.”

Ze vervolgt haar verhaal in een rap tempo met een relaas over drank en drugs en dozen waarin ze woonde tot ze een vriendje kreeg. Haar ogen beginnen te glinsteren.
“Mario had een huis en een baantje en ik kon bij hem intrekken. We hadden het goed samen, ik gebruikte niet meer, maar we dronken wel stevig. Van hem werd ik zwanger. In het begin kon ik er niet tegen als hij me aanraakte, ik heb hem verteld van mijn vader. Hij was kwaad , het liefst was hij er meteen op afgegaan, maar dat wilde ik niet.
Tot hij een keer teveel gezopen had. Ik ook. We waren in een kroeg geweest, ik was vijf maanden zwanger en ik voelde me steeds zieker worden. Mario was woedend en wilde naar mijn ouders om ze de waarheid te vertellen. Ik wilde het ook. We zijn in de trein gestapt, hartstikke dronken. We hadden een tas met flesjes bij ons en toen we in de buurt aankwamen zaten we elkaar op te naaien. We zouden voor eens en voor altijd afrekenen.
Toen we bij het huis aankwamen was het donker. De achterdeur was niet op slot en we zijn meteen naar boven gegaan. De vierde tree kraakte zoals gewoonlijk. Ze lagen in bed en hadden van schrik een lampje aangedaan. Mario begon met een stukgeslagen fles op zijn kop te slaan. Ik deed het bij mijn moeder. Razend waren we.”

Ze trekt wild aan haar sigaret en zwijgt abrupt. Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en de rillingen lopen over mijn rug. Angela lijkt ver weg als ze met een schorre stem zegt:
“Dood, hij is dood en mijn moeder voor altijd invalide.”
Haar ogen boren zich in de mijne om te zien wat ik over haar denk, maar ik kan alleen maar stil in de stoel zitten. Ik voel een mengeling van medelijden , afkeer en woede , maar het  medelijden met dit meisje is het grootst. Wat kan zij er aan doen dat het zo gelopen is?
Ik leg mijn hand op haar blonde rastavlechtjes en kan niet anders uitbrengen dan’sterkte.’

Rob begeleidt me door de lange gangen naar de gepantserde uitgang. Tien minuten later loop ik huiverend langs de hoge hekken die zich als vanzelf voor me openen.
De schoonheid van de oktoberzon is overweldigend.


ik heb hem gevonden;
deze hangt in mijn kamertje.

nb Met dank aan Mo voor het initiatief van de Mensenrechten blogdag.

afbeelding;
Marlene Dumas( vanaf 14-12 een solotentoonstelling in New York)

Het verhaal is in 2002 geschreven en een beetje bewerkt.

zie ook http://www.huiselijkgeweld.nl

===========================================

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

25 reacties op angela ( 10 december Rechten van de mens/het kind)

  1. antoinette duijsters zegt:

    Aangrijpend en dit gebeurt in ons land!

  2. Martin Broek zegt:

    Ja dat zijn verhalen die je nooit meer loslaten en je laten zien dat alles anders is. Tenminste bij mij werkt dat zo.

  3. Ina Dijstelberge zegt:

    Heel goed neergezet, Laila. Alsof ik met je meeliep.

  4. laila zegt:

    @antonette.
    Zeker.
    @Martin.
    Ja; het went niet.
    @Ina.
    Een groot compliment van jou met jouw praktijkervaring. Bedankt.

  5. Jack Pastoor zegt:

    @Laila: Wat een vreselijk aangrijpend verhaal.
    Gelukkig went dit soort verhalen – waar zelfs één al veel te veel is – NOOIT!!!!!!!!!!
    Ik ben echter bang dat, muv de doodslag enz, dit soort verhalen verre van uitzonderlijk zijn.

  6. laila zegt:

    @Jack.
    Het is schering en inslag in de jeugdhulpverlening, verstandelijk gehandicaptenzorg, psychiatrie enzovoort.
    Het is een praktijkverhaal waar ik de doodslag bij verzonnen heb.
    Kun je je voorstellen dat ik er voor vecht als ik bijna wekelijks dit soort verhalen hoor?
    Per slot heb ik ook een signalerende functie.
    Er zijn zelfs instellingen, hoorde ik vorige week, waar bijna 100% van de jongeren misbruikt/mishandeld zijn.
    Bedankt voor je reactie.
    A propos: je mag ook aanbevelen.

  7. Ina Dijstelberge zegt:

    En dat velen in een gevangenis terrecht komen, omdat er geen plaats is in de reguliere hulpverlening.Reactie is geredigeerd

  8. Maadtje zegt:

    Schrijnend maar tevens spannend.

  9. Kokopelli zegt:

    @Laila: Topblog! Jammer dat je het niet morgen geplaatst hebt.
    Groet,
    Kokopelli

  10. laila zegt:

    @Ina.
    Dat is zo.
    @maadtje.
    Bedankt voor je reactie.
    @Koko.
    Morgen heb ik geen tijd en van te voren plaatsen doe ik niet, aangezien ik altijd voutjes moet verbeteren;-)
    Dank u voor de reactie.

  11. maria zegt:

    Zeer goed en met heel veel invoeling geschreven, Laila.
    Wat is Marlene Dumas toch een fantastische schilderes, en ik kom haar zo ongeveer overal tegen (ook eerder op jou blog…)
    In de tentoonstelling ‘XXste eeuw’ in het Gemeentemuseum, waar ik al eerder veel over heb geschreven en nog veel zal schrijven, hangen ook een paar aquarellen van haar bij de ingang, onder andere een moeder met kind en een vader met kind.
    De moeder met kind zou eigenlijk goed bij dit verhaal passen, ik heb ook foto’s gemaakt, alleen werden die niet goed vanwege weerspiegelingen.
    Ik kijk nog eens, misschien link ik het nog…Reactie is geredigeerd

  12. coby zegt:

    Schrijnend verhaal.
    Waarin het op gebied van rechten van het kind al zo fout gaat, dat rechten van de mens al helemaal Verweggistan is en wordt…..
    Hartelijke groet, Coby

  13. Jack Pastoor zegt:

    @Laila: Wat ben en blijf ik toch naïef: -)).
    Ik was gewoon blij voor die meid toen ik las dat je de doodslag erbij had verzonnen.
    Ik kreeg in het verleden dergelijke verhalen dan niet wekelijks, maar wel een behoorlijk aantal keren in de loop van het jaar te horen. Ik heb er altijd de bijbehorende – door jou beschreven – woede gevoelens (vooral van machteloosheid) intense droefheid (ergens misselijk makend in mijn maagstreek) en gedachten (vooral zeer agressief van aard) bij gehad.
    Dat je inzet en knokt voor deze groep lijkt mij alleen maar logisch.
    Overigens ben ik niet zo van de aanbevelingen. (sorry : -((()
    Dat ik serieus en positief (bij de meesten) reageer vind ik eigenlijk een aanbeveling. Alleen op de knop drukken vind ik veel te klinisch en ik geloof ook eigenlijk een beetje te afstandelijk. Nog meer afstandelijk dan dit medium al is. Als ik iets aanbeveel vind ik moet ik er voor mezelf eigenlijk ook bij vertellen waarom ik dat doe. En dan is de aanbeveling eigenlijk overbodig geworden. Alleen maar op een knop drukken kan voor mij eigenlijk alleen wanneer ik geen reactie kan geven.
    (And that will be only on a freezing cold day in August : -)))
    Ik zou trouwens ook wel eens een negatieve aanbeveling – een afbeveling dus – bij sommigen willen geven. dat zou de zaak hier en daar wat beter in balans houden denk ik.

  14. laila zegt:

    @maria.
    Dank je wel en Marlene blijft boeien.
    @Ja coby.
    Wat moet je met al dat gelul over verre landen, potdomme, als het hier bij de buren gebeurd ?
    @jack.
    Bijna klaar met de les psychiatrie. Weer gelachen; gelukkig.
    Tja: waarom log je niet in?
    Het laatste voorstel; om her en der bij wat shit en flauwekul puntjes af te trekken vind ik uitsteekbaar:-)

  15. gala zegt:

    15 jaar! en nog een heel leven te gaan, sterkte Angela
    en Laila, dit is wat er mis gaat wanneer rechten van een kind zo ontzettend met voeten getreden worden, goed dat je erover schreef

  16. peter louter zegt:

    pfff, het wordt me weer helemaal duidelijk dat mensenrechten mensenzaken zijn en eigenlijk niet iets wat de overheid moet doen.
    Mensenrechten beginnen bij je geboorte, thuis

  17. Catharina Anna Maria zegt:

    Arme Angela….

  18. Zwollywood zegt:

    Haal de mishandeling uit het kind en de mishandelaar uit de mens!

  19. laila zegt:

    Bedankt voor de reacties.
    Ik ben zelf blij met het initiatief van een kleine uitgever ( zie vorig blog) om het manuscript van Sara aan te bieden via het bestuur aan de leden van de Vereniging van Kleine Zelfstandige Uitgevers.( 170 leden)
    Er komen al reacties binnen.
    Mijn doelstelling: Mensen met een Generaal Pardon een stem te geven lijkt qua realiseren dichterbij.
    Sara is er blij mee. Over 4 maanden krijgt ze een kind en in september gaat ze studeren:
    Toegepaste Psychologie, in Deventer:-)
    Veel plezier vandaag met de Mensenrechtenblogdag.Reactie is geredigeerd

  20. edu zegt:

    @Laila
    Het klinkt goed en positief!!

  21. laila zegt:

    @edu.
    Wederom bedankt voor de aanmoediging .

  22. Draver zegt:

    Geweldige bijdrage

  23. laila zegt:

    @Mo.
    Zeker weten.
    @Draver.
    GeWeldig, bedoel je?:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s