rol vakbond?

Vanmiddag bezoek ik een student in Apeldoorn. Een grote instelling voor verstandelijk gehandicapten, vroeger het Joodse Psychiatrisch Ziekenhuis Het Apeldoornse Bos.
In 1943 stond het personeel voor het dilemma:
"Laten we patienten alleen met de 13 wagons, die klaar staan voor Westerbork of blijven we bij hen?"
Zoals gebruikelijk in die wereld zijn er mensen gebleven. Slechts 14 van hen konden er later over navertellen. Een aangrijpende film  zag ik er over.

Van alle kanten bereiken ons de berichten over misstanden in zorg en welzijn. Gisteren had NOVA het over de laatste berichten over het isoleren in de psychiatrie. Vanmorgen waren er weer berichten over verpleeghuizen, ziekenhuizen die gesloten moeten worden.

"Je was er niet vorige week", vroeg ik Jan , toen we even buiten stonden dinsdag.
"Nee; ik had keelpijn en het is vreselijk druk op het werk."
"Je werkt toch bij Philadelphia?"
"Ja; er zijn miljoenen tekorten en als er iemand ziek is moeten wij het maar zien te redden."
"We hadden het vorige week over burn-out, kom je wel voor jezelf op?"

Het is aan de orde van de dag op de werkvloeren. De kloof tussen het management en de uitvoerenden wordt steeds groter en juist in deze beroepsgroep is de betrokkenheid bij clienten heel groot.
Dat de kloof steeds groter wordt heeft zeker  te maken met af en toe immense schaalvergroting met de daarbij behorende bureaucratie, waarbij menselijke verhoudingen weg lijken te kwijnen.
Hoe vaak komt het niet voor dat mensen opgetrommeld worden om in hun vrije weekend in te vallen., terwijl de "zwaarte"van de clienten steeds groter wordt. Meer agressie en meer onvoorspelbaarheid.
Managers nemen soms clienten op, die niet bij de deskundigheid van het team passen. Omdat er een prijskaartje aanhangt.

Zelf ben ik al lange tijd lid van een vakbond (AOB)en de laatste jaren, bij reorganisaties hebben we als team veel aan de vakbond gehad.

In de wereld van zorg en welzijn komt het lidmaatschap van de vakbond weinig voor; ook dat heeft een historische achtergrond.
Ik raad mensen aan om lid te worden, maar vraag me tegelijkertijd af of de vakbonden in de wereld van Zorg en Welzijn een rol van betekenis (kunnen) spelen.
Of vakbonden in zijn algemeenheid nog een actieve rol hebben als belangenbehartigers van de leden.

Een parkachtige omgeving, waar ik vanmiddag heen moet, maar elke keer als ik er loop is nog iets van de beklemming van 1943 voelbaar.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

10 reacties op rol vakbond?

  1. peter louter zegt:

    Ooit heb ik mijn lidmaatschap van een vakbond opgezegd omdat op v ergaderingen alsmaar bleek dat ze zich wel zorgen wilden maken over mijn inkomen, maar niet over de arbeidsomstandigheden.
    Er is wel wat aan het veranderen, maar volgens mij is het kwartje nog steeds niet helemaal gevallen.
    dat je in ‘het zweet des aanschijns je brood verdienend’ naar een burnout toewerkt, wordt nog steeds breed gedoogd.
    Waarom wel allerlei regelingen om er voor te zorgen dat je niet van een steiger valt, maar niets om te verhinderen dat je zelf omvalt.

  2. christien damman zegt:

    Zou wel wat zijn, een vakbond voor mensen in de zorg met boven aan de psychiatriepatienten want die worden met name door de haag beschouwd als derderangs burgers.
    De ondergeschoven groep in zorgland.
    En boek over jouw verhaal is geschreven door Eli Asser, die werkte er.

  3. maria zegt:

    Erg belangrijk Laila!!!

  4. coby zegt:

    Het erge is dat juist de mensen die grote betrokkenheid hebben en die voor de mensen die de zorg nodig hebben eigenlijk het beste zijn, òf weg gaan òf burn-out krijgen. Psychiatrie-patiënten zijn vaak niet in staat om zich te organiseren en er is ook geen vakbond die voor hén opkomt. Dus terecht, deze oproep van jou. Het dient èn de mensen die werken in de zorg èn indirect de mensen die van deze zorg afhankelijk zijn. Aanbevolen!
    Hartelijke groet, Coby

  5. christien damman zegt:

    Wat dacht je van de familie Coby?

  6. coby zegt:

    Ja, ook de familie, dat zeg je terecht, Christien.

  7. laila zegt:

    @Peter.
    Wanneer was dat?
    Mijn ervaringen met de AOB van de laatste twee jaar zijn goed.
    @christien.
    Het boek van Eli Asser heb ik net van de bibliotheek geleend. Ik heb een half uur over dat terrein gestruind. Er staan oude paviljoenen dichtgetimmerd , sommige zijn nog in gebruik en er wordt veel gebouwd.Het zijn monumenten.
    Ik heb de indruk dat clienten-enfamilie-organisaties de laatste twintig jaar veel invloed hebben gekregen. Er zijn zelfs opleidingen voor ervaringsdeskundigen in de maak.
    Wel is er een groep die langdurig tussen de wal en het schip is beland. Waarom schrijf je niet een blog over jouw ervaringen?
    @coby.
    Er zijn veel clientenorganisaties en heel aardige initiatieven. Zo is het RIBW hier bezig met een uitzendbureau voor en door clienten.
    Sinds 2005 is er een Vakvereniging voor Ervaringswerkers.
    Het gaat mij er om dat veel hulpverleners te dienstbaar zijn en niet zakelijk genoeg denken.
    Dat heb je in een sector waar vrouwen de overhand hebben.Reactie is geredigeerd

  8. christien damman zegt:

    Allemaal mooi wat de ribw doet,
    maar de bewoners krijgen steeds minder bezoek aandacht er wordt steeds minder met ze gedaan. Ook de huishoudelijkedienst is gedeeltelijk wegbezuinigd, dat werk moeten nu de begeleiders erbij doen en die zeggen dat ze daar niet voor zijn opgeleid dus…

  9. laila zegt:

    @christina.
    Wat ik enorm toejuich is de verschuiving naar dagbesteding. Overal zijn werkplaatsen, ateliers, winkeltjes enzovoort.
    Maar in vergelijking met een tijd terug zijn er her en der flnke personeelstekorten.
    Veel bewoners van RIBW’s koken nu zelf, samen met personeel, is mijn indruk.

  10. christien damman zegt:

    Laila,
    mijn broer en zijn twee medebewoners koken 2 x per week zonder begeleiding,(in het verleden kookte ook een begeleider samen met hen, en die at dan ook mee, dat is afgeschaft). Ik keer per week kookt een client en medewerkster in de inloop, daar betalen ze 4 euro pp voor.
    Mijn broer eet twee keer per week bij mij dan krijgt ie in ieder geval vitaminen binnen.
    In het weekend eten ze kant en klare maaltijden van ah.
    Daarnaast slikt mijn broer davitamon totaal.
    Het is armoe in de zorg, jammer, gaat allemaal alleen maar meer kosten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s