Een halte te ver

fotoZe is anders de laatste tijd.
Als hij na een paar uurtjes zappen en surfen de slaapkamer binnenkomt ruikt hij haar. Viooltjes, honing en nog iets onbestemds. Alsof een toverstokje haar passie heeft aangeraakt.

Meestal neemt ze een boek mee en slaapt ze als hij komt. De laatste weken niet.

Na het akelige alarm van de wekker realiseert hij zich dat dat de sleutel zou kunnen zijn voor haar verandering. Dat boek.
Geschreven door een vrouw en die leest hij eigenlijk niet, maar dit keer grist hij het van haar nachtkastje om het in de trein eens in te kijken.

Behaaglijk laat hij zich in het rode pluche zakken en bij de cadans van de wielen valt hij dit keer niet in slaap.
Het boek laat hem tintelen vanuit zijn tenen. De stille liefde is zo sprankelend beschreven dat hij er klaarwakker van wordt. Vanuit zijn haarwortels. Een golf van energie wentelt als een warme westenwind door hem heen.
Even denkt hij aan die vrouw, die steeds weer zijn bewustzijn binnenglipt.

"We zijn naar een afgelegen baaitje gereden. We hebben op een stuk rots gezeten en eindeloos met elkaar gesproken. Bob heeft mijn hand gepakt en me gerustgesteld en we zijn gaan zwemmen in de baai en hebben ons overgegeven en in het water de liefde bedreven, als dolfijnen, zo glad als onze huid was. Het had niets van wat lust genoemd wordt, terwijl het puur opwindend was, huid op huid, vloeiend sensueel. En toen gebeurde het: ik werd opgetild en met gemak het universum in geslingerd. Wie ik, of de wereld, was, loste op. Er was alleen stroperig blauw water en de zon brandend op mijn oogleden."

Met een ruk tilt hij zijn hoofd op als de trein hortend en stotend tot stilstand komt.
Hij kijkt uit het raam en ziet dat hij te ver is doorgereden. Een halte te ver.
Nog nazinderend met het hoofd in de wolken stapt hij uit en besluit naar de restauratie te gaan. Wachten op de trein terug.

En daar zit zij; die vrouw die hij al lang kent, zijn stille liefde.Alsof het bedoeld is.
Ze glimlacht en als hij naast haar gaat zitten voelt hij even haar hand op de zijne.
Alles tintelt.

citaat: Wanda Reisel, Witte Liefde. Winnares van de Anna Bijnsprijs , in februari.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Een halte te ver

  1. laila zegt:

    Ik werd uitgedaagd door de actie in verschillende kranten, tijdschriften: De slechtste seksscene in de literatuur:-)

  2. max zegt:

    Knap gedaan zeg, fictie in fictie.

  3. Karin zegt:

    Mooi geschreven maarre, wat heeft het met een slechte sekscene in de literatuur van doen?

  4. laila zegt:

    @Max: dank je.
    @Karin: ik wilde er een opwindende sekscene uit de literatuur tegenover stellen.

  5. Klaverblad zegt:

    Jammer.

  6. jacob hesseling zegt:

    Geen halte is te ver: dromend verder reizen!

  7. Luke zegt:

    Mijn vraag is wat zoekt die hij bij zijn vriendin?
    Niet wat hij graag wil, zover ik begrijp.
    groet Luuk

  8. rommert boonstra zegt:

    de prachtige momenten dat alles klopt en niets toevallig is.

  9. laila zegt:

    @Klaver: Wat jammer?
    @Jacob: Dromend verder reizen. Yep.
    @Luuk: de doelstelling van dit verhaalje staat in de eerste reactie. Vind jij het een mooie seksscene?
    @ Rommert: Ja; ze zijn er, die momenten:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s